หวัดดี

เซ็ง เบื่อ

ได้อีก

อัพ อัพ อัพ อัพ อัพ อัพ อัพ อัพ อัพ อัพ

เกมสังคม

5.....

4.....

3.....

2.....

1.....

รายการเกมโชว์ เกมหนึ่ง ที่มีชื่อรายการว่า เกมสังคม

ถ้าคุณเล่นเกมจนครบ 3 เกม โดยที่แต่ละเกมคุณจะต้องเลือกทำในสิ่งที่ตรงกับผลโหวต

คุณก็จะได้เงินทันที 50 ล้านบาท

ในวันนี้ ซิลว์เป็นผู้รับเลือกให้เล่นเกม

เกมที่ 1

ห้องที่ซิลว์เปิดเข้าไป มีหญิงชราอยู่คนหนึ่ง

ซิลว์ต้องเดินผ่านหญิงชราคนนั้นไปยังประตูซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของห้อง

ในระหว่างที่เขากำลังจะเดินผ่านไปนั้นเอง

หญิงชราที่นั่งอยู่คนนั้นก็น้ำตาไหล...และอ้อนวอยขอเงินซิลว์

ถ้าเป็นคุณ คุณจะให้เงินแก่หญิงชรามั้ย

ให้   ไม่ให้

ซิลว์เลือกที่จะไม่ให้ และเขาก็เลือกได้ถูกต้อง

ผลโหวต ไม่ให้มากกว่า

เขาเปิดประตูเข้าไปสู่อีกห้องหนึ่ง

เกมที่ 2

ซิลว์เปิดประตูเข้ามาสู่อีกห้องหนึ่งแล้ว

ในห้องนี้มีโต๊ะและเก้าอี้ตัวหนึ่ง ตั้งอยู่กลางห้อง

มีคนนั่งอยู่ก่อนแล้วคนหนึ่ง

ซิลว์มองไปก็พบว่า คนที่นั่งอนู่นั่นคือ เจ้านายของเขา นั่นเอง...

ซิลว์นั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่ ตรงข้ามกับเจ้านายของเขา

เจ้านายถามเขาว่า

" คุณซิลว์ คุณเป็นเพื่อนของคุณเฟรนใช่มั้ย"

"ใช่ครับ"

"ผมต้องการที่จะเลื่อนตำแหน่งให้คุณคนใดคนหนึ่ง

คุณพอจะบอกข้อเสียของคุณเฟรนได้ไหม"

ถ้าเป็นคุณ คุณขายเพื่อนคุณมั้ย

ขายเพื่อน ไม่ขายเพื่อน

ซิลว์เลือกที่จะขายเพื่อนโดยการบอกข้อเสียของเฟรนทั้งหมด

ด้วยที่เขาจะได้เลื่อนตำแหน่ง และไม่สนใจว่าเฟรนจะโกรธหรือไม่

และเขาก็เลือกถูก ผลโหวตบอกว่าให้ขายเพื่อน

เกมที่ 3

เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขาพบแม่ของเขา

"แม่ มาทำอะไรน่ะ"

แม่ยิ้มให้เขาโดยไม่พูดอะไร

จู่ๆเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้น

"คุณซิลว์ครับ ถ้าคุณหยิบปืนบนโต๊ะขึ้นมา แล้วยิงไปที่แม่ของคุณ

คุณจะยิงตรงไหนก็ได้ ถ้าคุณทำได้ เงิน 50 ล้านบาทก็จะเป็นของคุณทันที"

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อมองไปที่แม่ แม่ยังยิ้มให้เขา สายตาของแม่ มองเขาด้วยความรัก

เขามองหน้าแม่ ในใจพลางคิดว่าจะยิงหรือไม่

แต่คนที่เขาจะยิงคือแม่นะ

และแล้ว

ปัง

ที่ขาของแม่มีเลือดไหลเป็นทาง

แต่แม่ก็ยังยิ้มให้เขาอยู่ ยิ้มทั้งน้ำตา

ทีมงานของรายการนำตัวแม่ส่งโรงพยาบาล

ซิลว์ตัดสินใจยิงแม่เพื่อเงิน 50 ล้านบาท

"แม่อดทนหน่อยนะ เจ็บนิดเดียว เดี๋ยวผมจะเอาเงินนี่รักษาแม่เอง"

ในที่สุดซิลว์ก็ได้เงิน 50 ล้านบาท

ก็นะ ดัดแปลงมาจากหนังสือเล่มหนึ่งที่เคยอ่านน่ะ

อยากจะเอาเรื่องนี้มาให้ทุกคนได้อ่านกัน

มันเป็นอะไรที่ สุดยอด

เชื่อว่า เรื่องแบบนี้คงมีอยู่ในปัจจุบัน

คนเห็นแก่ตัว เห็นแก่เงินมากขึ้น

คนเลวๆถึงได้เพิ่มขึ้นทุกวัน คนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเงิน

ถึงแม้สิ่งที่ทำมันจะผิด ผิดกฎหมาย ผิดศีลธรรม ผิดจรรยาบรรณ

ก็ตามที

ก็ไม่รู้จะอัพเหี้ย'ไรดีอ่า

เบื่อ เซ็ง

ไปโรงเรียนก็เบื่อ อยู่บ้านก็เบื่อ

สบาย สบาย สบาย

ชอบคำนี้จังเยยยย อิอิ...

แต่มันก็อ่ะนะ คำนี้คงไม่มีใครปฏิเสธว่าไม่ชอบ

แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นเหมือนกับคำนี้

กุก็คนนึงล่ะนะ ที่เหี้ย'ไรนักหนาไม่รุ อยากจะสบายชิบหาย

ทุกเรื่องเลย เพราะกุมันขี้เกียจสันหลังยาว

อะไร อะไร ก็อยากสบาย แต่บางทีกุก็ขยัน แล้วแต่'รม

เดี๋ยวนี้กุก็เป็นห่ะ'ไรไม่รู้ หงุดหงิด เป็นว่าเล่น

ผู้ชายหลายคน(มุกเสี่ยวนิดนึง MEN )จะมาไงวะ

ตอนนี้รู้สึกกุจะวีนใส่ทุกคนที่แม่งเสือกมาคุยกับกุที่กำลังรม'เสีย

กุก็เลยระบายความหงุดหงิดด้วยการทำหน้าบูดเป็นตูดเลยไอสัส

แต่แม่งก็ไม่ได้ช่วยให้กุหายหงุดหงิดเลย เวร

แล้วการบ้านก็เยอะโคด สัส เพิ่งเปิดเทอมแท้ๆ

เกลียดจารหว่ะ สั่งที เหี้ย แม่ง เก็บกดไงวะ

ไอ้ห่ะแนะแนวก็เหมือนกันแม่งให้ทำควย'ไรไม่รุ

ไม่ได้รุเรื่องเลย ตั้งใจฟังก็ไม่เข้าใจ

แล้วกุก็เสร่อเสือกถูกเลือกเป็นหัวหน้าสาระคณิต

แล้วกุก็เก่งซะเหลือเกิน เวรเอ๊ย

ให้หากิจกรรมให้เพื่อนทำ แล้วกุจะทำไรดีวะเนี่ย

เฮ้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เซงโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

จน เครียด จะกินเหี้ย'ไรดีวะ เพราะกุกินเหล้าไม่เป็น

สัส มันฮามั้ย 555+

กุอยากมีคนคอยรับฟังกุระบายสักคน คนเดียวก็พอ

ฟังแบบไม่ต้องปริปากพูดอะไร

กุอยากมีความกล้า และความอดทนมากกว่านี้

อยากขยัน ถ้ากุมี กุคงไม่ต้องแบบทุกวันนี้

คงงงอ่ะนะ คำหยาบเยอะ

'โทดละกัน วันนี้แม่งเป็นควยไรไม่รุอยากจะด่าๆๆๆๆๆๆ

ขอเปนเดกเหี้ยสักวัน วันนี้กุโคดเครียดเลยว่ะ

เซง

ขี้เกียจพิมว่ะ

ไม่รุจะพิม'ไรดี

แม่งพิมไปก็ไม่ค่อยมีคนอ่าน คนเม้น

แต่กุก็เสร่ออัพอยู่ได้ ฮิห้าก็ไม่เสือกเล่น

เพราะไม่รุจะเล่นไปทำเหี้ย'ไร ไม่ได้หนุกเอาซะเลย สัส

(บางที)

กุเกลียดโลกนี้

(เพราะแม่งโสมมชิบหาย มีแต่พวกเหี้ยๆ คนดีหายากจังวะ)

(บางที)

กุเกลียดเพื่อนที่แม่งไม่จิงใจ

(เพราะแม่งก็แอบนินทากุ ด่ากุ ลับหลัง)

(บางที)

กุกเกลียดครอบครัว

(เพราะบางครั้งก็ทำให้กุเคยไม่อยากอยู่บนโลกนี้)

(บางที)

กุเกลียดตัวเอง

(เพราะกุไม่เข้าใจตัวเอง ไม่รุจักตัวเอง)

แต่ก็ช่างแม่งเหอะ

ยังไง ยังไง ชีวิตก็ดำเนินต่อไป

ตราบที่กุยังมีลมหายใจ

พักนู้รู้สึกจะอัพถี่แฮะ แต่ก่อนดองไว้เป็นเดือนๆ

ก็ตอนนี้ว่างอ่ะนะเลยมาบ่อยๆ ไม่รู้จะทำอะไรดีอ่า...

ปิดเทอมมันก็ดีอยู่หรอก ขี้เกียจเรียนหนังสือ แต่คิดถึงเพื่อนๆ อยากเจอ

พอเปิดเทอมก็ต้องตื่นแต่เช้า นั่งรถไปเรียนกว่าจะถึงเป็นชั่วโมง

ขึ้นม.5แล้วดีใจเหมือนกัน แต่มันเร็วจัง เรียนอีก 2 ปี ก็จะจบแล้ว

ยังอยากใช้ชีวิตมัธยมอยู่เลย ถ้าเกิดได้เรียนในมหาลัยแล้ว

ไม่รู้จะมีโอกาสได้เล่นสนุกเหมือนตอนมัธยมหรือเปล่า

แต่ยังไงเวลานั้นมันก็ต้องมาถึง

ทุกวันนี้ตื่นเช้ามา ก็อาบน้ำ กินข้าว ดูทีวี เล่นคอม ไปเรื่อยเปื่อย

ไม่ได้เรียนพิเศษหรอก ขี้เกียจ แต่ก็จบม.4มาได้แบบเกรดที่สวยงามอ่ะนะ

ไม่เข้าใจ เรียน สาย ศิลป์-คำนวณ นี่มันเป็นยังไงหรอ

จะให้เรียนก็เรียนได้แต่ไม่อยากเรียนหรอกไอ้สาย วิทย์-คณิต นั่นน่ะ

จะบอกว่ากลัวเรียนไม่ได้ก็ยอมรับ ใช่ แล้วทำไมอ่ะ ก็ชอบสังคมกับไทย

เลยมาเรียน ศิลป์- คำนวณ สนุกดี มันอาจจะง่ายกว่าก็จริง

แต่จะให้ไปเรียนในสิ่งที่ไม่ชอบอ่ะ ทำไม่ได้หรอก บังเอิญว่าไม่ขยันพอ

ไม่ได้จะไปเป็นหมอ หรือ วิศวะ นี่หว่า

เวลาคนมาถามว่าได้เกรดเท่าไหร่ ก็บอกไปว่า 3.98 พอถามต่อว่าเรียนสายไหน

ตอบว่า สายศิลป์-คำนวณ ก็ทำหน้าประมาณว่า สายศิลป์ก็เรียนง่ายนี่

เกลียดนักไอ้คนที่ชอบดูถูกคน ไอ้คนที่คิดว่าเรียนสายวิทย์จะดีเด่กว่าสายศิลป์

กับไอ้คนที่มองคนที่เรียนสายศิลป์เป็นคนไม่ดี จะโง่กว่าพวกสายวิทย์

ไม่ได้ว่าคนที่เรียนสายวิทย์ทุกคนหรอกนะ ว่าเฉพาะพวกไม่ดีอ่ะ

ผู้ใหญ่ก็เหมือนกัน ทำไมอ่ะ เรียนสายศิลป์แล้วมันทำให้พ่อแม่ ภูมิใจไม่ได้หรือไง

ต้องเรียนสายวิทย์เท่านั้นเหรอ พ่อแม่ถึงจะภูมิใจ

โรงเรียนก็เหมือนกัน

(คือว่า เราเรียนโรงเรียน ชายล้วน แต่ตอนนี้ม.ปลาย เป็นสห มีแต่ม.ต้นที่ยังเป็นชายล้วน ชื่อย่อของโรงเรียนเราก็เลยเป็น ชลชาย แต่ก็มีโรงเรียนอีกโรงเรียนหนึ่ง อยู่ไม่ไกลกันมากหรอก เป็นโรงเรียนหญิงล้วน แต่ม.ปลายเป็นสห คล้ายๆโรงเรียนเรานั่นแหละ ชื่อย่อว่า ชลหญิง)

พอญาติๆถามว่าเรียนที่ไหน ก็บอกว่า ชลชาย แล้วถามกลับมาอีกว่า

ทำไมไม่ไปเรียนชลหญิงล่ะ เรียนสายศิลป์ไม่ใช่หรอ

(คือว่า ชลชายจะเก่งด้าน วิทย์-คณิต ชลหญิงเก่งด้าน ศิลป์-ภาษา)

ก็คิดในใจว่า จะถามทำไมนักหนา ก็คนมันอยากเรียนที่ชลชายอ่ะ

แบบว่ามีเพื่อนไป แล้วได้อยู่ห้องคิงก็เลยเอาที่นั่น

(ที่ไม่ค่อยมีใครอยากให้ไปก็เพราะว่า ชลชายมีนักเรียนเกเรเยอะ)

สถานที่เรียนมันอาจเปลี่ยนนิสัยคนๆหนึ่งได้ แต่ก็ใช่ว่าจะทุกคน

เรียนมาหนึ่งปี ก็ไม่เห็นมีปัญหา เกรดก็ดีทุกเทอม ไม่เคยติด 0 ไม่เคยติดรอ มส.ก็ไม่มี

เคยมีคนบอกว่าย้ายโรงเรียนดิ ทำไมไม่เรียนที่เดิม ที่เดิมก็ดี กลับไปโรงเรียนเดิมมั้ย

 เบื่อที่จะมาฟังคำพูด คำถามแบบนี้ บอกตรงๆว่า เบื่อและรำคาญ ทำไมอ่ะ

ก็ตัดสินใจมาเรียนที่นี่แล้ว ทำไมต้องกลับไปที่เดิม ต่อให้โรงเรียนอื่นจะดีเลิศแค่ไหน

ก็ไม่กลับ ยังไม่เห็นมีความจำเป็นอะไรเลยที่จะต้องย้าย

ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ต้องยอมรับ มันอาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดหรือไม่ผิดก็ได้

ผลเป็นยังไง เราก็ต้องยอมรับ ก็เราเลือกเองนี่ จะโทษใคร

ทุกวันนี้ก็มีความสุขดีกับทุกๆเรื่อง(ยกเว้นเรื่องเพื่อน กับความรักอ่ะ)

ที่ว่าเรื่อง เพื่อนอ่ะนะ

คือว่า ตอนนี้ไม่คุยกับเพื่อนคนหนึ่งอยู่ เพื่อนคนนั้นมาโกรธ ไม่คุย

ด้วยเหตุผลที่ไร้สาระสุดๆๆๆๆๆ

เหตุผลก็คือ เราไปสนิทกับเพื่อนคนหนึ่งที่มันชอบอยู่

แค่เนี้ย เฮ้อ!ขอย้ำว่า แค่สนิท ไม่ได้สนิทมากด้วย ไม่ได้คบเป็นแฟน

อีกอย่างที่สำคัญคนที่มันชอบก็มีแฟนแล้ว

ก็นะ ไม่รู้จะทำไง กับคนที่มันชอบ มันก็ไม่คุย

ก็ได้แต่แบบว่า ไม่คุยก็ไม่คุย เคยพยายามคุยด้วย ก็ไม่ยอมคุย เลยได้แต่เฉยๆ

จะให้ไปง้ออะหรอ ไม่อ่ะ ก็ไม่ผิดนี่ หรือจะให้เลิกคบ เลิกคุยกับคนที่มันชอบ

ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่ได้โกรธกันซะหน่อย

และเราเองก็คุยก็เล่น กับเพื่อนทุกคนในห้อง ช่างเถอะ ไม่รู้จะทำไงแล้ว

อีกเรื่องหนึ่งคือ เพื่อนที่สนิกมากๆย้ายมาด้วยกัน ได้อยู่ห้องเดียวกัน นั่งติดกัน

ไม่เหมือนเดิม คือ ไม่สนิทกันเหมือนเดิมอ่ะ ไม่รู้จะทำไงอ่ะ

เพื่อนคนนี้เปลี่ยนไปมากเลย เรียนแย่กว่าเดิม ติดแฟน อีกเรื่องหนึ่งก็คือ

เพื่อนคนนี้เหมือนไม่ไว้ใจเราแบบเมื่อก่อน คือ แต่ก่อนจะมีเรื่องมาเล่าให้ฟังทุกวัน

เวลามีปัญหาก็จะมาปรึกษา ไม่รู้สิ อธิบายไม่ถูก แต่รู้สึกว่า ห่างเหินกันไปอ่ะ

อยากกลับไปสนิทเหมือนเมื่อก่อน จะพยายามอ่ะนะ

ใครที่อ่านมาถึงตรงนี้ อยากให้ช่วยบอกหน่อยว่าทำไงดี

ส่วนเรื่องความรัก

ที่ไม่แฮปปี้ก็เพราะ รักเขาข้างเดียวอ่ะดิ แต่ก็ไม่ได้ทุกข์ใจอะไรนักหนาหรอก

ตอนนี้ไม่ค่อยอยากคิดถึงเรื่องนี้เท่าไหร่หรอก

ไม่แน่ใจว่ารักหรือเปล่าอ่ะนะ หรือแค่แอบปลื้มก็ไม่รู้

ตอนนี้รู้สึกเฉยๆ คงเป็นเพราะเหนื่อยที่จะรักมั้ง เหนื่อยกับรักที่ไม่สมหวัง

อยากได้เพื่อน เพื่อนที่จะอยู่คุยด้วยเวลาเหงาอ่ะ

(อันที่จริงอยากให้เพื่อน(คนไหนก็ได้)มีตังในโทรศัพท์มากกว่า จะได้โทรฯมาหาไง ไม่งั้น เราเองแหละอยากมีตังในโทรศัพท์ จะได้โทรฯหาเพื่อน)

 พอขึ้นม.5 ก็คงต้องแบ่งเวลาให้เป็นแล้วล่ะ ต้องหาเวลาออกกำลังกายซะมั่งแล้ว

ไม่ได้ออกกำลังกายเลยอ่ะ ต้องเรียนพิเศษ ฟิตอ่านหนังสือ

เพราะจบม.6ก็ต้องแอดมิชชั่น ถ้าไปฟิตตอนม.6คงจะไม่ทันอ่ะนะ

เปิดเทอมคราวนี้คงต้องตั้งใจเรียน จะเรียนๆเล่นแบบม.ต้น หรือ ม.4ไม่ได้แล้ว

อืม...เยอะและ พอก่อนดีกว่า

แล้วค่อยอัพใหม่แล้วกัน

รักโลกนี้

รักตัวเอง

รักครอบครัว

รักเพื่อนๆ

และ

รักทุกๆสิ่งทุกๆอย่างๆ

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชม

ก็นะ เล่นเน็ตได้แล้ว คงจะมาอัพบ่อยขึ้น

แต่ไม่รู้จะอัพอะไรอีกอ่ะแหละ

วันนี้อ่านข่าวเรื่องโลกร้อนแล้วรู้สึกไม่ดีเลยอ่ะ

ก็เลยอยากจะพูดถึงเรื่องนี้

อืม...

อยากให้ทุกคนหันมาให้ความสำคัญกับเรื่อนี้ให้มากๆเลย

สมมติ โลกร้อนจนน้ำแข็งที่ขั้วโลกละลาย แผ่นดินก็หายไป

เพื่อนๆเชื่อมั้ยว่า มีการพบเศษเปลือกหอยที่ยอดเขาเอมิเรสต์

ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในโลก

แสดงว่าในอดีตน้ำเคยขึ้นไปถึงระดับนั้นอะดิ โห...น่ากลัว

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ทำให้คิดถึง หนังเรื่องหนึ่ง

เรื่อง THE DAY AFTER TOMORROW

เพราะมนุษย์ได้ทำร้ายโลกนี้ ใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างไม่เห็นคุณค่า

ใช้โดยไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมา ใช้โดยที่ไม่คิดจะทดแทน

ภัยธรรมชาติจึงเกิดขึ้น เพื่อเตือนสติมนุษย์

เหมือนกับว่าโลกกำลังบอกให้มนุษย์หันมาทำเพื่อโลกบ้าง

ไม่ใช่หวังจะกอบโกยประโยชน์จากโลกหรือธรรมชาติฝ่ายเดียว

ถ้าเหตุการณ์ในหนังเรื่อง THE DAY AFTER TOMORROW

เกิดขึ้นจริงๆ มนุษย์จะทำอย่างไร อาจจะไม่โชคดีเหมือนในหนังก็ได้

ทรัพยากรกำลังจะหมดจากโลกนี้ไปแล้วนะ

แล้วกว่ามันจะสร้างขึ้นใหม่ได้อีก

ก็อีกหลายร้อยล้านปี ทั้งน้ำมัน ปิโตรเลียม ก๊าซธรรมชาติ ต้นไม้

แม้กระทั่งสัตว์ที่เป็นอาหารของมนุษย์ก็เริ่มขาดแคลนแล้ว

รวมทั้งธาตุต่างๆก็ด้วย

ค่าครองชีพก็สูงขึ้นทุกวัน ทั้งข้าว ทั้งน้ำมัน อาหาร ทุกอย่างแพง

เป็นการเตือนจากโลกว่า ทรัพยากรธรรมชาติใกล้หมดแล้วนะ

อีกสิ่งที่โลกเตือนคือ ภัยธรรมชาติ ทั้งพายุ อากาศที่แปรปรวน

แล้วที่เพิ่งผ่านไปก็ พายุไซโคลนนาร์กีส

โชคดีที่ไม่ได้เกิดกับประเทศไทยของเรา

แต่ก็โชคร้ายที่เกิดกับประเทศเพื่อนบ้าน ประเทศพม่า

ขนาดประเทศที่พัฒนาแล้วประเทศมหาอำนาจ

อย่างสหรัฐอเมริกา ก็ยังประสบปัญหาเลย

ณ ตอนนี้สิ่งที่จะช่วยโลกได้ก็คือ มนุษย์

สิ่งมีชีวิตที่เล็กนักในเอกภพนี้ แต่ก็มีคุณค่า

ทุกสิ่งมีคุณค่าแม้จะเล็กก็ตาม

โลกก็มีคุณค่า ต้นไม้ก็มีคุณค่า สัตว์ก็มีคุณค่า

ถึงเวลาหรือยังที่มนุษย์จะทำเพื่อโลกนี้บ้าง

หรือต้องรอให้วัวหายก่อนแล้วค่อยล้อมคอก

วิธีที่จะช่วยโลกนี้อ่ะนะ มีเยอะแยะเลย ง่ายๆก็

มีต้นไม้ที่บ้านมั้ยล่ะ ก็แค่ดูแลมัน รดน้ำ ให้มันผลิดอก ออกใบ

ถ้าไม่มีก็ปลูกสักหนึ่งต้น ต้นเล็กที่เราพอดูแลได้

ใช้กระดาษให้น้อยลง ใช้อย่างประหยัด

อยู่กับบ้านให้บ่อยกว่าไปข้างนอก จะได้ไม่เปลืองน้ำมันไง

ไอ้เรื่องไม่ใช้ทุกพลาสติกเพื่อนๆก็คงจะรู้

ลดการกินเนื้อสัตว์ลงบ้าง ให้สัตว์ได้มีโอกาสขยายเผ่าพันธุ์ของมัน

ลดการใช้สิ่งที่เป็นสารเคมี ที่เป็นพิษต่อธรรมชาติ

มีอีกหลายวิธีอ่ะนะ

ทำในสิ่งที่ดี สิ่งที่ถูก

ลองคิดถึงส่วนรวมให้มากๆมันจะเป็นสิ่งที่ทำให้เพื่อนๆ

ได้ทำเพื่อโลก

เราก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่อาจช่วยโลกได้แค่นิดหน่อย

หรือไม่ได้เลยก็ตามที ก็เลยอยากให้คนอื่นๆช่วยกัน

โดยเฉพาะคนที่สามารถช่วยได้มากกว่าเด็กๆอย่างพวกเรา

อย่างพวกผู้ใหญ่ที่สนใจแต่เรื่องของการแก้รัฐธรรมนูญ

เพื่อตัวเองกับพวกพ้อง น่ารำคาญชะมัดเลย

หันมาช่วยโลกตั้งแต่วันนี้ ก่อนที่มันจะสาย

ทำในสิ่งที่เราพอจะทำได้

สู้ๆ สู้ตาย

โลกและธรรมชาติ อยู่นานๆเพื่อมนุษย์อีกสักนิดนะ

เราจะได้อยู่เพื่อตอบแทนอะไรบ้าง

ขอบคุณที่พระเจ้าประทานสิ่งดีๆอย่างโลกมาให้มนุษย์

มนุษย์ก็แค่อาศัยโลกอยู่

ถ้าไม่มีโลกให้เราอยู่ แล้วมนุษย์จะไปอยู่ที่ไหน

อยากให้ทุคนที่เข้ามาได้อ่าน

เผื่อบางทีอาจจะได้อะไรดีๆกลับไป

ขอบคุณทุกคนที่อ่าน

อาจจะคิดว่าจะจริงจังเวอร์ไปหรือเปล่า

แต่อย่าลืมว่าถ้าเกิดทรัพยากรหมดโลกล่ะ ถ้าเกิดน้ำท่วมโลก

ถ้าเกิดไม่มีน้ำมัน ถ้าเกิดร้อนสัก 50 60 องศา

ถ้าเกิดไม่มีอะไรจะกิน แล้วจะอยู่ได้เหรอ

คงคิดว่ามันอีกนานใช่มั้ย

อะไรก็ไม่แน่นอนหรอกนะ

ไม่รู้จะอัพอะไรดี อิอิ...

เย้...ในที่สุดเน็ตที่บ้านก็ใช้ได้แล้วววววว

ดีใจสุดๆเลยอ่ะ

ใกล้เปิดเทอม ยังไม่อยากไปโรงเรียนเลยอ่ะ

อยากเจอเพื่อนๆแต่ไม่อยากเรียน ซะงั้น

ก็มีคำคมเด็ดๆ เท่ๆ มาฝาก จากเรื่องโคนัน

การ์ตูนเรื่องนี้ ชอบบบบมากกกก

การคลี่คลายคดีน่ะ ไม่มีแพ้หรือชนะ ไม่มีหนึ่งหรือสอง มีแต่ความจริงเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น...(โคนัน)
นักสืบที่ต้อนคนร้ายจนมุมจนถึงต้องฆ่าตัวตายในที่สุด ไม่ต่างอะไรกับฆาตกรหรอก(โคนัน)
จอมโจรก็คือ ศิลปินผู้รังสรรค์การขโมยสิ่งที่ต้องการอย่างวิจิตรงดงาม นักสืบก็คือคนที่คอยเกาะตามดูผลงาน เป็นแค่นักวิจารณ์ธรรมดาๆ เท่านั้น(จอมโจร คิด)
ปริศนาที่คลี่คลายไม่ได้...ไม่มีอยู่บนโลกนี้แน่นอน(โคนัน)
จุดเล็กๆ ที่มองข้ามได้ง่าย มักจะสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด(โคนัน)
คำว่ายุติธรรมน่ะนะ ไม่ใช่แค่คำพูดโก้ๆ ที่หลุดออกจากปากเท่านั้นแต่เป็นสิ่งที่ต้องยึดมั่นไว้ในใจของเราเสมอ(ผู้หมวด ซาโต้)
แม้แต่กระจกที่สะท้อนทุกอย่างตรงไปตรงมา ยังไม่อาจสะท้อนตัวตนที่แท้จริงได้(โคนัน)
พวกทริกก็เหมือนปริศนาอักษรไขว้ที่คนคิดขึ้น คิดกันไปคิดกันมาได้คำตอบก็ตั้งเป็นทฤษฎีเยอะแยะมากมาย แต่เหตุผลที่คนฆ่าคน ถึงจะตั้งทฤษฎีขึ้นมาอธิบายยังไงก็ไม่เข้าใจ ถึงจะเข้าใจได ้ก็ทำใจยอมรับไม่ได้อยู่ดี(ชินอิจิ)
สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่ได้ความรู้นั้นมาจากใคร แต่อยู่ที่การนำความรู้นั้นมาใช้มากกว่า
ชีวิตเป็นสิ่งมีค่าที่ให้ใครขโมยไปไม่ได้เด็ดขาด ขึ้นชื่อว่าพรากชีวิต ก็คือการฆ่าคนทั้งนั้น แม้จะเป็นชีวิตของตัวเองก็ตาม
ถ้าตัดความเป็นไปไม่ได้ออกไป สิ่งที่เหลือแม้จะไม่น่าเชื่อเพียงใดก็ตาม แต่มันก็คือความจริง
คำว่ากล้าหาญเป็นคำแห่งคุณธรรม หมายถึงขจัดความกลัวของตนและลุกขึ้นสู้
ดอกไม้เป็นสิ่งที่บอบบาง ถึงจะพยายามหวังดีล้อมรั้วกันลมกันฝนให้มัน แต่เมื่อใดที่มันขาดแสงแดดที่อบอุ่น มันก็ต้องเฉาตายอยู่ดี หรือถ้ามีพายุมา ถึงจะมีรั้วที่แข็งแรงก็ไม่สามารถจะป้องกันอะไรได้(ไฮบาระ)
คนที่จะประสบความสำเร็จได้คือคนที่รู้จักโอกาส ถ้าจะมัวรอให้โอกาสแบบเดิมกลับมาใหม่ รอยังไงโอกาสก็ไม่กลับมาหรอก
ตัวต่อในจิ๊กซอว์ถึงมันจะเป็นชิ้นเล็กๆ ดูแล้วต่างกันแต่ถ้าลองหมุนปรับดูหลายๆมุมยังไงมันก็ต้องลงล็อกได้แน่นอน คำให้การที่ต่างกันของพยานแต่ละคนก็คือตัวต่อของรูปพรรณคนร้ายที่จะต้องนำมาใส่และทำหายไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียว(ชินอิจิ)
ไว้พบกันใหม่นะ คุณยอดนักสืบ ก่อนเสียงระฆังแห่งศตวรรษนี้ จะกังวาล(จอมโจรคิด)
คนสุดยอดในโลกนี้ไม่มีหรอก... ฉันมันก้อแค่ คนๆนึง...(โคนัน)
แม้คดีทั้งหมดจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมไม่อาจหยุดมันได้… คือน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาจากดวงตาของนักสืบที่แสนอ่อนโยนคนนี้…(โคนัน)
นักสืบที่ต้อนคนร้ายจนมุมจนต้องฆ่าตัวตายน่ะ ไม่ต่างอะไรกับฆาตรกรหรอก(ชินอิจิ)
คดียิ่งซับซ้อนเท่าไหร่ ฉันก้อยิ่งชอบ เวลาไล่ต้อนคนร้ายรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจที่สุดเลย ได้รองครั้งเดียวมันก้อหยุดไม่ได้แล้ว "นี่แหละยอดนักสืบ"(โคนัน)
ในโลกนี้มีพระเจ้าด้วยเหรอ? ถ้าพระเจ้ามีจริงล่ะก้อ คนที่มุ่งมั่นกับชีวิต ก้อต้องมีความสุขกันทุกคนน่ะสิ! ขนาดนางฟ้ายังไม่เคยยิ้มให้ฉันเลย แม่แต่ครั้งเดียว.........(ชารอน)
ฉันจะช่วยให้แกเปนศิลปินชื่อก้องเอง...จอมโจรคิด ด้วยการให้แกไปอยู่ในสุสานที่ชื่อว่าคุกไงล่ะ(โคนัน)

ปีศาจถูกอัศวินผู้พิทักษ์ธรรมะลงโทษก็จริง แต่อัศวินที่เปื้อนเลือดอันชั่วร้าย ก็หมายถึงสิ่งที่ทำให้อัศวินจมลึกลงไปในความชั่วด้วย

พอก่อนละกัน วันหลัง เดี๋ยวอัพมาให้อ่านอีก

_________________

รวมตัวละครในเรื่อง

โคนัน THE MOVIE ตอนที่ 12(หรือ 11 ไม่แน่ใจอ่ะ ซะงั้น)

หวัดดีชาวโลกและทุกๆคนที่เข้ามาดู

คราวนี้ดองนานกว่าคราวที่แล้วอีกอ่ะ

ก็ที่บ้านอ่ะดิ สายโทรศัพท์เสีย อดเล่นเน็ตเลย มาที่ร้านนะเนี่ย

ทุกวันนี้ก็เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ

ก็แค่ เดี๋ยวนี้ ต้องตื่นไปช่วยแม่ ตั้งแต่ ตี 1

เบื่อโคตรๆ แต่งตัวให้ไอวาไปโรงเรียน

ปิดเทอมแล้ว ดีใจโคตร แต่ก็เบื่อ อยู่บ้านไม่มี'ไรทำ

กะว่าปิดเทอมนี้จะลดน้ำหนัก แต่ตอนนี้ว่างเป็นกิน แล้วจะลดได้มั้ยเนี่ย

อยากดูบอลมากมายเลยอ่ะ 

ตอนนี้ได้ดูหลายนัดหน่อย เพราะมีหลายลีก ^_^

ช่วงนี้ SAD มากมายเลย ก็ เชลซีกะแมนฯยูฯตกรอบ FA

T_T

แต่ไม่เป็นไร ยังมีพรีเมียร์ กับ ยูฟ่า

อย่างน้อย 3 ทีมนี้ เชลซี อาร์เซนอล แมนฯยูฯ

ก็เชียร์สุดใจขาดดิ้น ถึงเจอกันเองก็ไม่เป็นไร ดีออก มันส์ดี

อยากเจอเพื่อนๆที่ มารีวิทย์ จัง คิดถึงมากมาย

อยากจะบอกว่า รักเพื่อน(บางคน)ที่มารีวิทย์

มากกว่าเพื่อน(บางคน)ที่ชลชายอีกอ่ะ

ความจริงใจหายาก แต่บางคนก็นิสัยดี

วันจันทร์ที่ 17 นี้ ไปทะเลกะเพื่อนๆในห้อง อยากเล่นน้ำ

แต่ก็กลัวดำ เพราะดำอยู่แล้ว เดี๋ยวดำมากขึ้น ซะงั้น

เฮ้อ! เบื่ออ่ะ

อยากไปดูหนังจัง เรื่อง ชัตเตอร์กับเรื่องปิดเทอมใหญ่ฯ

น่าดูอ่ะ พี่ต่ายเล่นด้วยอ่ะ ต้องไปดูให้ได้เลย

พอเหอะ ขี้เกียจพิมพ์และ

สุดท้ายนี้ อยากบอกว่า

รักกกก ครอบครัวมากมาย

(แม้อาจจะดื้อไปบ้าง)

รักกกก เพื่อนๆ

(แม้อาจจะเผลอทำนิสัยไม่ดี หรือ

แม้เพื่อนคนนั้นจะไม่ชอบ หรือเกลียดเรา)

รักกกก โลกใบนี้

(แม้อาจจะไม่ได้ทำในสิ่งที่จะช่วยให้โลกนี้ หายร้อน ฯลฯ)